یک قرن است فریاد آزاد خواهی سر داده ایم. یک قرن است که خواهان برچیده شدن استبداد و خودکامگی و رفتارهای دیکتاتور منشانه ی آن ها هستیم استبدادی که تمام مشکلات اگر نه ولی علت اصلی مشکلات این جامعه بوده است.

در این یکصد سال مجاهدان زیادی جان خود را و بزرگانی آبروی خود را فدای استبداد زدایی کردند . ما نیز نباید به این زودی ها جا بزنیم و باید در نهایت راستی و تلاش در این وادی گام برداریم باید بپذیریم که دموکراسی و مردمسالاری و تثبیت آن و نهادینه سازی اش علاج این درد است.

اکنون در مرحله حساسی هستیم دوره ی خاتمی تا ماهی دیگر به پایان می رسد . و در شرایط جهانی هم شرایط سختی را داریم پرونده هسته ای  ایران وارد مرحله دشواری شده است و در منطقه هم کویت به ناامنی نیروگاه اتمی بوشهر اعتراض نموده و امارات و کشورهای همسایه ایران روز به روز با آمریکا و اسرائیل رابطه ی گسترده تری پیدا می کنند و امارات هم که اینک از شورای امنیت درخواست کرده که تکلیف جزایر ایرانی را مشخص کند و پان عربیسم هم به جد در فارسی و ایرانی زدایی از منطقه دارد رفتار ما باید بسیار حساب شده و دقیق باشد.

پس نباید میدان را خالی کنیم و با قهر خود اجازه دهیم قدرت به دست کسانی بیفتد که حاضرند در داخل ریشه اصلاحات را به هر قیمتی بخشکانند همان ها که زمانی که تنها یک قوه را در اختیار داشتند توقیف فله ای مطبوعات را زندانی کردن روزنامه نگاران را و برخورد  با دانشگاهیان و محدود کردن اندیشه ورزان را با مهارت انجام دادند مسلما با در اختیار گرفتن سه قوه و یکپارچه کردن حاکمیت جا برای نفس  کشیدن هم نخواهند گذاشت و اصلاحات را سال ها به عقب خواهند راند.

در شرایط جهانی هم با استفاده از گفتمان غیر مدنی و بدور از سیاست خود  و بکار بردن الفاظ تحریک و تحقیر آمیز و توهین که ادبیات سیاسی اقتدارگرایان است ذهنیت جهانیان را به سمتی سوق می دهد که خاطی و مقصر ایران است  و جنگ طلبان خیلی راحت تر افکار عمومی خود را قانع خواهند کرد و بر علیه ایران به یک اجماع جهانی دست پیدا خواهند کرد.     

از این که با من همراه و همراز گشته اید بر خود می بالم امیدوارم که با نظرات خود مرا در این راه یاری رسانید