سلام آقای پرزیدنت سه سال از چهار سالتان هم گذشت سه سال سخت هم برای شما و سخت تر برای مردم ایران ، برای شما که شب و روز نداشتید و یک لحظه آرام و قرار ، ولی آیا فرصت آن را داشته ای که با آن همه سخت کوشی و تلاشتان که در راستای به اجرا در آوردن میثاق نامه تان داشته اید به این فکر کنید که در این مدت چه نصیب مردم کرده اید نه تنها نفت را بر سر سفره هایشان نیاورده اید که حتی با فروش بالای 140 دلار نفت باید بنزین خود را جیره بندی تهیه کنند و بیش از 4 - 5 ساعت یک راننده تاکسی در پمپ های گاز بگذرد هر چه قیمت نفت بالاتر می رود فشار بر این مردم بیشتر می شود گویی آن ها خریدار نفت هستند نه فروشنده آن . کمی بیندیشید گاز در زمستان به آن فضاحت و حالا در تابستان نوبت جیره بندی برق و آب شده تا در گرمای وحشتناک رمقی برای مردم باقی نگذارد گویا کم کم باید نفس را ، هوا را، زنده بودن را ( زندگی مان دیریست جیره بندی شده) را جیره بندی کنید .

جناب رئیس جمهور گناه گرانی را به گردن منتقدین و تورم جهانی نیندازید چرا که در میان رسانه های عمومی کشور رسانه ی منتقدی باقی نگذاشته اید و رسانه های موجود هم سعی در پوشاندن بی درایتی های  مجموعه ی شما را دارند تورم جهانی هم برای شما که در هاله ای از نور قرار گرفته اید و دولت تان دولت امام زمان است مشکلی نیست نه این که داعیه ی مدیریت جهان را دارید تورم جهانی را هم مدیریت کنید تا دیگر ملت های جهان را هم مانند ملت ایران به بهره ای برسانید .

می دانید آقای رئیس جمهور مشکل نه منتقدین و نه تورم جهانی است مشکل ما نمایندگان وکیل الدوله ای است که نه تنها طرح عدم کفایت سیاسی ، اقتصادی فرهنگی شما را به صحن مجلس نبرد که در خیلی از ین بی کفایتی ها با خودشما سهیم بود .و آقای رئیس جمهور مشکل خود شمایید که نفهمیده اید  لیاقت نمایندگی این ملت بزرگوار را ندارید.