۱۲ اردیبهشت گذشت روز و هفته ای که عده ای به نام تبریک باب سخن گشودندتا معلم را که پیام آور مهر و محبت است تهدید کنند بسیار کسان که نه جنسشان از جنس علم و ادب بود و نه سنخیتی با فرهنگ داشتند در جواب اعتراضات حق جویانه ی او  او را زیاده خواه دانستند و عده ای او را وابسته به اجانب خواند تا خاموشش کنند ( اجانبی که رئیس جمهور عدالت گو از افتخاراتش در آغوش کشیدن آنان و گرفتن عکس یادگاری با آن هاست) و چون خاموش نشد و تهدید و ارعاب شان کارگر نیفتاد او را به بند کشیدند تا دیگر در مملکت اسلامی خواهان عدالت نباشد و به دنبال شان و منزلت زیر سئوال رفته اش نگردد او باید غرق و گرفتار زندگی قسطی شده اش باشد تا فرصت اندیشیدن به هیچ چیز را پیدا نکند ولی نه  او خسته نمی شود و از پای نمی نشینداو درد خود را فریاد می زند که درد او درد جامعه است و او خواهان التیامش.